Hovawarts van het Variker Erf

Welkom op het Variker Erf

Wij zijn Jan Jongman en Elly Flierman.

Nadat onze 3 dochters uit huis waren gegaan hebben Elly en ik in 2009 het Twentse land verlaten en zijn in een keuterboerderijtje bij Gieten neergestreken. Naast onze hovawart Ila (Ira uit de Groetpolder) hebben wij daar gezelschap van paarden, schapen en ganzen.

 

Mijn hele leven heb ik altijd dieren om me heen gehad. Bij mijn geboorte was daar al Trixie, een klein zwart keeshondje. Een echte knuffel. Trix is ruim 15 jaar oud geworden, maar was op het laatst nagenoeg doof en blind. Toch kreeg ze alles nog mee. Als de kinderen naar school waren lag Trix de hele tijd voor het huis. Tot het laatste kind weer thuis kwam, dan ging Trix ook weer naar binnen.

Toen Trixie er niet meer was heb ik net zolang gezeurd tot we weer een nieuwe hond gingen halen. Dit keer werd het een Schotse herdershond (Collie). Hij heette Roland en was een grote hond die wel van een robbertje vechten hield. In de buurt woonden mensen met grote Duitse herders, maar daar ging Roland niet voor opzij. Naar mensen was Roland 100% betrouwbaar en hij was een trouwe kameraad voor mij. Toen ik als 14-jarige jongen 3 maanden in quarantaine moest heeft de hond mij door de eenzaamheid gesleept. Helaas werd Roland maar 10 jaar oud.

Verder had ik allerlei andere dieren, zoals konijnen, muizen, hamsters, duiven, parkieten en vissen.

Nadat ik uit huis was gegaan, en in Groningen op kamers ging wonen, was er ruim 3 jaar geen hond. Toen ik een huisje met tuin wist te bemachtigen kwam er al snel een hond bij. Tegenover het politiebureau in Groningen was een dierenwinkel. In de etalage lagen 3 zwarte puppies. Toen ik daar 's nachts langs kwam stonden er mensen op de etalage te bonzen om de pups wakker te maken.😓😤 De volgende dag heb ik direct een van de pups opgehaald: Patas, een zwart herdertje. Door het kloppen op de ramen was Patas bang voor harde geluiden en is dat altijd gebleven. Verder was hij een heel lieve en gemakkelijke hond. Dol op water. Op de zeilboot liet hij zich het liefste 'per ongeluk' in het water vallen. Samen hebben we heel wat verhuizingen meegemaakt: eerst binnen Groningen een aantal verhuizingen, daarna naar Zwolle, dan Ootmarsum, Hengelo en tenslotte Borne. Patas kon overal wennen, als we maar samen waren.

Einde 1986 is Patas overleden. Hij is ruim 14 jaar oud geworden.

1987 hebben we gebruikt om eens goed na te denken over de volgende hond die in ons huis zou worden opgenomen. Toen we naar de clubmatch van de Hovawart Club Nederland waren geweest was onze keuze duidelijk! Hovawart