Home » Onze Hovawarts » Ayka

AYKA AAN DE SCHOTKLEPPE

Beekbergen 13 maart 2002 – Gieten 8 december 2014

 

Ayka was een geweldige hond. Een volwaardig lid van ons gezin, altijd vrolijk en enthousiast, onze beste vriendin en trouwste kameraad.
Op vrijdag 10 mei 2002 kwamen wij met ons vijven Ayka ophalen uit Beekbergen.
Ze groeide op in Borne met onze kinderen en is altijd gezond geweest.
In 2009, toen alle kinderen 'uit huis' waren, is Ayka met ons verhuisd naar een boerderijtje in Gieten.
Daar heeft ze nog ruim 5 heerlijke jaren mogen beleven op haar eigen erf, bos en weilanden.

We hebben ontzettend veel samen gewandeld, gefietst en gezwommen. Tot eind mei 2011. Op een zondagochtend toen we opstonden lag Ayka op haar kleed, helemaal verdwaasd, hijgend en kon niet meer zelf opstaan. We zijn direct met haar naar de dierenkliniek in Vries gereden. Diagnose: mogelijk een herseninfarct, maar dat is niet zeker.
Gelukkig krabbelt Ayka wel weer op en lijkt het of alles weer als vanouds is.
De volgende dag naar onze eigen dierenarts. Die denkt eerder aan een epilepsieaanval, omdat Ayka na een paar uurtjes weer 'normaal' was.
Vanaf dat moment was het rennen aan de fiets echter voorbij. Haar conditie ging achteruit en de wandelingen werden langzaamaan ook korter. De laatste anderhalf jaar was ze na een paar honderd meter al aan het eind van haar Latijn.
Maar Ayka bleef altijd vrolijk en opgewekt, altijd enthousiast en zag er nog prima uit. Prachtige mooie glanzende vacht en een heldere blik in de ogen. En altijd blij en enthousiast als een van de gezinsleden weer thuis kwam.

Haar gezondheid bleef verder uitstekend, nooit ziek en altijd trek in eten. Daar deed ze dan ook een moord voor. Wij zeiden daarom altijd tegen elkaar: we maken ons pas ongerust als Ayka niet meer wil eten.

Dat was helaas december 2014 het geval. Zondagmorgen 7 december heeft ze weer een aanval gehad (de zoveelste in drie jaar) en zondagavond liet ze haar eten staan. Maandagochtend kon ze niet meer opstaan, ze kreeg de achterpoten er niet meer onder. In een uiterste krachtsinspanning is ze nog één keer mee geweest naar buiten om haar behoefte te doen, maar terug in huis is ze gaan liggen en is niet meer opgestaan.
Ze was heel rustig, haar ademhaling ging heel langzaam en ze keek ons aan of ze wou zeggen: laat mij maar.

Zo is ze ook overleden.

Ayka ligt begraven op een van haar favoriete plekjes: in de schapenwei, tussen de 'dropjes' waar ze zo heerlijk van kon smullen.
We missen haar verschrikkelijk, maar troosten ons met de prachtigste herinneringen aan en met onze Ayka.