Home » Onze Hovawarts » Roeska

ROESKA    

Buitenpost 16 april 1988 - Borne 2 juli 2001

 

Op de leeftijd van ruim 13 jaar hebben we onze vriendin Roeska moeten laten inslapen. Ze was inmiddels in zo’n slechte conditie dat langer rekken ons niet meer verantwoord leek.

Na een gezamenlijke wandeling met alle gezinsleden in haar favoriete bos is de dierenarts bij ons thuis gekomen, waarna Roeska in haar eigen huis en op haar eigen deken is overleden. We hebben haar zelf naar het crematorium in Drachtstercompagnie gebracht.

Roeska was een echte hovawart. Ze was altijd vrolijk, vriendelijk, aanhankelijk, speels, kortom een echte kameraad. Ze was een grote hond (schofthoogte ruim 65 cm).

Roeska is eigenlijk altijd een sterke en gezonde hond geweest. Alleen als pup kreeg ze eens de staart tussen de deur, hetgeen resulteerde in een ‘knikje’ in de staart. Ook heeft ze als jonge hond een paar keer last gehad van ‘epileptische’ aanvallen als ze zich bij warm weer te druk maakte. Maar dat ging later vanzelf weer over. Gelukkig maar, want zeg maar eens tegen een hovawart dat ie zich rustig moet houden!

Op 11-jarige leeftijd kreeg ze het tijdens een zondagochtendwandeling ineens erg benauwd. Het schuim stond op haar bek, haar tong werd inktzwart, haar flanken pompten onbedaarlijk en ze kon geen stap meer verzetten. Bij de dierenarts werd ze direct onder de koude douche gelegd, want haar lichaamstemperatuur was angstwekkend hoog opgelopen, en kreeg ze injecties, o.a. om de zwelling van de slijmvliezen tegen te gaan. Na een hele dag in de dierenkliniek konden we haar weer ophalen, waarbij de dierenarts aangaf dat zij Roeska nog geen 5% kans had gegeven toen wij haar brachten! Maar ze heeft zich er toch door heen geknokt!

Toch heeft deze dag erg veel van haar gevergd en ging ze geleidelijk achteruit. Daarbij kwam dat een van haar heupen zwakker werd en zich meerdere gezwellen op haar lichaam gingen vertonen. Roeska bleef steeds langer op haar goede heup liggen, met als gevolg dat daarop een doorligplek ontstond. Toch heeft ze nooit een wandeling overgeslagen, was ze iedere morgen blij als iedereen weer beneden was en bleef ze altijd vrolijk en opgewekt.

Roeska was onze eerste hovawart. Ze heeft een diepe en onuitwisbare indruk op ons gemaakt.